2022

7.06.2022. Z wielkim smutkiem i żalem żegnamy Maksymiliana Wilka

naszego kolegę, przyjaciela, życzliwego człowieka.

Wieloletniego członka Zarządu naszego Stowarzyszenia.

Wiele lat działał na rzecz Sybiraków i był dla nich zawsze pomocny, wspierający i  wprowadzający we wszystkie działania radość i rodzinną atmosferę.

Być może nie ma ludzi niezastąpionych, ale my jesteśmy przekonani, że naszego Maksymiliana nikt nie jest w stanie zastąpić. Będzie Go nam bardzo brakowało.

Na zawsze pozostanie w naszych sercach.

Zmarł 7 czerwca br.

4 października 2021 r.  brał udział w X Jubileuszowym Zjeździe Dyrektorów Szkół i Placówek oraz Prezesów Stowarzyszeń noszących imiona upamiętniające Zesłańców Sybiru w Krakowie.

Brał udział we wszystkich Zjazdach. Niestety nie dane Mu było uczestniczyć w XI Zjeździe
w Białymstoku, ale żył w naszych „czerwonych sercach wsparcia”

12.04.2022 – PAMIĄTKOWA TABLICA SYBIRAKA – PANA EUGENIUSZA ZIARNO

Pan Eugeniusz Ziarno został deportowany w pierwszej wywózce w lutym 1940 r. Chcieliśmy dokonać odsłony Sali Jego pamięci w rocznicę wywózki, niestety pandemia uniemożliwiła nam to.

Pan Eugeniusz urodzony 1 października 1936 r. w Wolicy Derewlańskiej (obecne tereny Ukrainy). Był wnukiem Legionisty, który z woli Marszałka Piłsudskiego osiedlił się na Kresach Wschodnich. Deportowany 10 lutego 1940 r. do Archangielskiej Obłasti wraz z rodzicami, babcią i czwórką rodzeństwa, najmłodsza siostrzyczka Ludwisia miała 6 miesięcy. Na zesłaniu w tajdze z chorób i niedożywienia, Ludwisia zmarła jako pierwsza. W 1942 r. ten sam los podzieliła babcia Ewa, a brat Stefanek zmarł na czerwonkę w Kazachstanie. Pierwotnie zesłano ich do tajgi, gdzie przy mrozach do minus 450C mieszkali w barakach, pracowali w lesie przy wyrębie drzew. Tam spędzili ok. 20 miesięcy. Następnie znaleźli się w Kazachstanie, gdzie zamieszkali w lepiance. Zmorą były pluskwy i wszy, wychodzące ze ścian, spadające z sufitu, których nie dało się wytępić, ale i tak warunki były lepsze niż w tajdze. 

W roku 1946 dotarli do Ojca, który czekał na nich, po skończonym szlaku bojowym z 2 Armią Wojska Polskiego. Razem powrócili do Ojczyzny.

Od 1997 r. aż do końca, Pan Eugeniusz był członkiem Zarządu Oddziału Związku Sybiraków oraz Chorążym w poczcie sztandarowym. Przychodził do naszej szkoły na spotkania z młodzieżą, gdzie dzielił się swoimi przeżyciami, od początku uczestniczył w Marszach Pamięci Zesłańców Sybiru w Białymstoku. Zawsze pogodny, życzliwy i pomimo tragicznego dzieciństwa, nigdy nie stracił wiary w ludzką dobroć. Zmarł 20 listopada 2006 r. Na zawsze zostanie w naszych sercach i pamięci.

Przy odsłonięciu Tablicy obecna była żona – Pani Anna, syn – Pan Dariusz z żoną Barbarą i wnuczki. Wszyscy są członkami Stowarzyszenia Pamięci Zesłanych na Sybir. Wspierają naszą szkołę we wszystkich działaniach na rzecz Patrona i bardzo Im za to dziękujemy.

Odsłonięcia tablicy dokonał syn Pan Dariusz Ziarno.

Pan dyrektor zaznaczył, że szkoła, nosząca imię Sybiraków to wielka wspólnota, ale i zarazem cząstka każdego Zesłańca obecna w imieniu każdej klasy.

Po uroczystościach przy kawie, wspólnie wspominaliśmy Naszego „Gienia”.

12.04.2022 – PAMIĄTKOWA TABLICA SYBIRACZKI – PANI ALICJI RATAJ-SZOFER

Pani Alicja Rataj-Szofer urodzona 1 listopada 1931 r. w Korolówce w województwie tarnopolskim (obecne tereny Ukrainy). 13 kwietnia 1940 r. deportowana wraz z macochą do Semipałatyńskiej Obłasti. Matka zmarła wcześniej, ojciec został aresztowany przez sowietów. Po uwolnieniu przeszedł z Armią Andersa cały szlak bojowy. Na zesłaniu Pani Alicja wraz z macochą zamieszkały w ziemiance, a potem w barakach, które sami zesłańcy wybudowali. W grudniu macocha rodzi przyrodniego brata – Marianka. Gdy Ona idzie do pracy w polu, dziewięcioletnia siostra zajmuje się braciszkiem. Wspominając pobyt na zesłaniu Pani Alicja mówiła:

Byłam wciąż potwornie głodna, gryzły mnie wszy, wyglądałam jak szkielet obleczony skórą, dostałam przepukliny od dźwigania mokrego krowiego łajna.

Szczęśliwie cała trójka przeżyła katorgę. Do Polski udało im się wrócić 18 czerwca 1941 r., po wielotygodniowej tułaczce. Jej przeżycia z pobytu w Kazachstanie zostały opisane w książce „Wspomnienia Sądeckich Sybiraków”.

Pani Alicja w 1990 r. brała udział w reaktywowaniu Związku Sybiraków na Sądecczyźnie, a od 1996 roku aż do końca, pełniła rolę wiceprezesa Związku Sybiraków w Nowym Sączu. Była też pomysłodawczynią nadania naszej szkole imienia Sybiraków. W 2002 r. uroczyście szkoła przyjęła imię Sybiraków. Pobyt na Syberii bardzo nadwyrężył jej zdrowie i do końca życia zmagała się ze zdrowotnymi skutkami zesłania. Zmarła 19 maja 2011 r.

Po przedstawieniu wzruszającego programu wykonanego przez uczniów szkoły, odsłonięcia tablicy dokonała córka Pani Julita Szofer – Florek.

12.04.2022 – XIV NOWOSĄDECKI MARSZ PAMIĘCI SYBIRAKÓW

Od 2005 r. Zespół Szkół Nr 2 im. Sybiraków organizuje Nowosądecki Marsz Pamięci Sybiraków. Marsze te, organizowane są w kwietniu, w rocznicę drugiej, wielkiej wywózki na Syberię z 12 na 13 kwietna 1940 roku.
12 kwietnia, jest to także rocznica przyjęcia imienia Sybiraków – Święto Szkoły.

Po przerwie spowodowanej pandemią udało się przywrócić tradycję Marszu. Z uwagi na fakt, że nas, Sybiraków jest coraz mniej, borykamy się z problemami zdrowotnymi, uczestniczyła w uroczystościach nieduża grupa.
Jesteśmy wdzięczni społeczności szkolnej, że w ten sposób stara się utrwalać pamięć o Sybirakach i zesłaniach. Nie zaginie pamięć o tragicznej karcie historii naszego narodu o tysiącach mogił, rozsianych po bezkresach Sybiru, stepach Kazachstanu, po których już nie został żaden ślad.
Serdecznie dziękujemy dyrektorowi szkoły Sławomirowi Szczerkowskiemu, organizatorkom Marszu Pani Marii Sowie, Agnieszce Grucy, Karpackiemu Oddziałowi Straży Granicznej w Nowym Sączu, ZS Strzelec OSW Jednostka Strzelecka 2006 Nowy Sącz za piękną oprawę Marszu, uczniom szkoły i wszystkim osobom zaangażowanych w przeprowadzenie Marszu.

10.02.2022 – RAZEM Z SYBIRAKAMI

W Zespole Szkół nr 2 im. Sybiraków w Nowym Sączu, co roku odbywały się „Spotkania z Patronem”. Nasi Sybiracy spotykali się z młodzieżą, która miała niepowtarzalną okazję zapoznać się z gehenną zsyłek od naocznych Świadków historii. Niestety, pandemia, ograniczenia, zawansowany wiek naszych Sybiraków, stanął na przeszkodzie kontynuowania tej formy kontaktów z Patronem.

Z inicjatywy uczniów powstał pomysł pisania „Listu do Sybiraka”.  Każda klasa dostała w opiekę jednego Sybiraka, do którego pisze listy, życzenia  z okazji Świąt, rocznic. Przedstawiają się jako klasa, społeczność, wypytuje o zesłańcze losy swojego Patrona. Ta forma kontaktu spotkała się z bardzo serdecznym odbiorem Adresatów. Uczniowie otrzymują zwrotne listy od Sybiraków opisujące ich dzieje.

Odwiedzają Sybiraków w miarę możliwości i niosą pomoc w życiu codziennym. Na zdjęciu odwiedziny uczniów klasy III A p wraz z wychowawczynią Panią Urszulą Orzechowską u Prezesa Związku Sybiraków, Pana Kazimierza Korczyńskiego, z okazji Świąt Bożego Narodzenia. To bardzo piękna inicjatywa, tym bardziej, że wyszła od młodzieży. Jesteśmy dumni z naszych uczniów i z pracy wychowawczej, która jak widać rodzi wspaniałe owoce.

10 lutego w 82. rocznicę I deportacji na Sybir, która rozpoczęła nocą z 9 na 10 lutego 1940 r., uczniowie, nauczyciele i członkowie Stowarzyszenia Pamięci Zesłanych na Sybir zapalili znicze pod Pomnikiem Sybiraka na cmentarzu komunalnym w Nowym Sączu i na grobach naszych Sybiraków.

Nasi Sybiracy, zawsze będą bliscy naszemu sercu i zawsze o nich pamiętamy.

Skip to content