Dorota Pietruszka, pedagog, nauczyciel, pasjonat historii. Cz\u0142onek Stowarzyszenia Pami\u0119ci Polskiego Sybiru. Odznaczona Srebrnym Medalem Opiekuna Miejsc Pami\u0119ci Narodowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Sybiraka, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 za Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w, medalem „Pro Memoria\u201d, za wybitne zas\u0142ugi w utrwalaniu pami\u0119ci o ludziach i czynach w walce o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski podczas II wojny \u015bwiatowej i po jej zako\u0144czeniu.<\/p>\n\n\n\n
„\u0141zy Sybiru” to ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra oddaje g\u0142os ofiarom sowieckiego
re\u017cimu i ich niez\u0142omnemu duchowi walki
o przetrwanie.
To przenikliwe i wzruszaj\u0105ce wspomnienia dzieci zes\u0142anych na
Sybir, kt\u00f3re musia\u0142y stawi\u0107 czo\u0142a najwi\u0119kszym wyzwaniom
w swoim \u017cyciu.
To opowie\u015b\u0107 o ich odwadze, wytrwa\u0142o\u015bci, nadziei i wierze
w powr\u00f3t do wolnej Polski.
Niech ka\u017cda linijka tej ksi\u0105\u017cki, b\u0119dzie \u015bwiadectwem si\u0142y ludzkiego
ducha, zdolno\u015bci do przetrwania w najbardziej niesprzyjaj\u0105cych
warunkach i niezmierzonej zdolno\u015bci do odnalezienia \u015bwiat\u0142a
w ciemno\u015bci.
Zam\u00f3w ksi\u0105\u017ck\u0119 ju\u017c teraz i otw\u00f3rz drzwi do niezwyk\u0142ej opowie\u015bci,
kt\u00f3ra na zawsze pozostanie w Twoim sercu.<\/p>\n\n\n\n
\u201cW barakach o niedostatecznej higienie, gdzie t\u0142ok by\u0142 na porz\u0105dku dziennym, stworzenia takie jak pluskwy by\u0142y codziennym widokiem, ale nigdy jeszcze nie by\u0142o ich tak wiele. By\u0142o po prostu czerwono od nich. kontakt w sprawie zakupu:
Przeczytaj fragmenty:<\/strong>
\u201cWyci\u0105gn\u0105\u0142em d\u0142onie z kieszeni. Oczami wyobra\u017ani wpatrywa\u0142em si\u0119 cienie przemykaj\u0105ce pomi\u0119dzy drzewami. Milcz\u0105ce, przera\u017cone, wsp\u00f3\u0142czuj\u0105ce cienie. By\u0142em tylko dzieckiem, ale wtedy, w tamtej chwili, poczu\u0142em na sobie ci\u0119\u017car doros\u0142o\u015bci.
Jaki\u015b starszy pan opowiedzia\u0142 mi histori\u0119 tej osady, kt\u00f3rej mieszka\u0144cy przybyli 10 lat temu. To oni zbudowali cz\u0119\u015b\u0107 barak\u00f3w i domki wok\u00f3\u0142 nich. Ale gdzie s\u0105 teraz?
Pokaza\u0142 mi cmentarz- kilka po\u0142amanych krzy\u017cy.
W szarym krajobrazie syberyjskiej tajgi ja\u015bniej\u0105ce drewno by\u0142o jedyn\u0105 iskierk\u0105 nadziei, kt\u00f3rej nawet \u015bmier\u0107 nie potrafi\u0142a wystawi\u0107 na szwank. Zrozumia\u0142em wtedy, \u017ce tamci przepadli w mrokach represji, sk\u0142adaj\u0105c swoje \u017cycie na o\u0142tarzu wolno\u015bci.
By\u0142o to jak piecz\u0119\u0107 na losie nas wszystkich, kt\u00f3rzy trafili\u015bmy na t\u0105 bezlitosn\u0105 ziemi\u0119. Ka\u017cdy krzy\u017c na tamtym cmentarzu wznoszony by\u0142 na duchu polsko\u015bci, na wolno\u015bci i niez\u0142omno\u015bci wszystkich zes\u0142a\u0144c\u00f3w. Ka\u017cdy gr\u00f3b by\u0142 jak przypomnienie, \u017ce nasze istnienie na tej ziemi by\u0142o walk\u0105, nie tylko o w\u0142asne \u017cycie, ale te\u017c o godno\u015b\u0107, pami\u0119\u0107 i przysz\u0142o\u015b\u0107 wszystkich zes\u0142anych\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Mama najpierw je t\u0142uk\u0142a, pr\u00f3buj\u0105c zmia\u017cd\u017cy\u0107 jak najwi\u0119cej na \u015bcianie. Potem rozciera\u0142a je jak\u0105\u015b szmat\u0105, desperacko staraj\u0105c si\u0119 ochroni\u0107 nasze skromne le\u017ce, ale kiedy stwierdzi\u0142a, \u017ce nie da im rady, za\u0142ama\u0142a si\u0119 i rozp\u0142aka\u0142a\u201d.<\/em>
<\/p>\n\n\n\n
dpdorota10@gmail.com<\/p>\n\n\n\n